Ο Marc Márquez βρίσκεται στο κατώφλι ενός όγδοου, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ, τίτλου στην κορυφαία κατηγορία. Για τον Chico Lorenzo, όμως, η αγωνιστική του αξία δεν εξηγείται μόνο από τους αριθμούς. Ο πατέρας και προπονητής του Jorge Lorenzo υποστηρίζει ότι το μέγεθος ενός αναβάτη κρίνεται σε μεγάλο βαθμό από την ποιότητα των αντιπάλων που συναντά στην καριέρα του. Και ο Márquez, ως αναβάτης της Ducati, βρέθηκε απέναντι σε μια εξαιρετικά δυνατή γενιά πρωταθλητών.

Μιλώντας στο podcast Fast & Curious, ο Chico Lorenzo ανέφερε ότι συνεχίζει να λειτουργεί σχολή οδήγησης και εξήγησε τη θεωρία του μέσα από την εξέλιξη της κορυφαίας κατηγορίας. Ως σημείο σύγκρισης χρησιμοποίησε τον Valentino Rossi. Κατά την άποψή του, ο Rossi άρχισε να κυριαρχεί σε μια περίοδο κατά την οποία αρκετοί από τους αντιπάλους που είχε προηγουμένως αντιμετωπίσει ο Mick Doohan είχαν ήδη υποχωρήσει. Ο Doohan κατέκτησε πέντε συνεχόμενους τίτλους, ξεκινώντας να κερδίζει στα 29 του και ολοκληρώνοντας την καριέρα του στα 34, ενώ μετά τον τραυματισμό του ακολούθησαν οι τίτλοι των Álex Crivillé και Kenny Roberts Jr., με τον δεύτερο να παίρνει σημαντικούς βαθμούς σε αγώνες με βροχή.

Ο Rossi, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, βρήκε μπροστά του τους αναβάτες που είχαν πιεστεί από τον Doohan και συνέχισε να κερδίζει. Μέχρι το 2009 είχε νικήσει περίπου στους μισούς αγώνες του. Αν είχε σταματήσει τότε, θα είχε αφήσει εξαιρετικά υψηλό σημείο αναφοράς. Αντί γι’ αυτό, αγωνίστηκε ακόμη 12 χρόνια και σε αυτό το διάστημα πήρε 12 νίκες, δηλαδή περίπου μία ανά σεζόν. Ο Chico Lorenzo χρησιμοποιεί αυτή τη μεταβολή για να υπογραμμίσει πόσο επηρεάζει την πορεία ενός πρωταθλητή η χρονική στιγμή στην οποία εμφανίζεται στο MotoGP.

Η γενιά των τεσσάρων πρωταθλητών

Η εικόνα άλλαξε όταν εμφανίστηκαν ο Dani Pedrosa, ο Casey Stoner και ο Jorge Lorenzo. Ο Pedrosa άρχισε να κερδίζει αγώνες, ο Stoner κατέκτησε δύο τίτλους και ο Jorge Lorenzo τρεις. Ο Márquez δεν αγωνίστηκε στην ίδια εποχή με τον Stoner, όμως συνάντησε τους άλλους τρεις κορυφαίους της τετράδας που περιγράφει ο Chico Lorenzo και κατάφερε να τους νικήσει. Ο Jorge Lorenzo ήταν, μάλιστα, ο μόνος αναβάτης εκτός του Márquez που κατέκτησε τίτλο MotoGP από το 2013 έως το 2019.

Ο Márquez έγινε ο νεότερος πρωταθλητής της κορυφαίας κατηγορίας, έχοντας ταχύτητα, ιδιαίτερο τρόπο κατανόησης των αγώνων, έντονη αγωνιστική πείνα και μεγάλη εργατικότητα. Η επιτυχία του δεν ήρθε σε ένα άδειο πεδίο: απέναντί του υπήρχαν τρεις από τους σημαντικότερους αναβάτες στην ιστορία, έστω και σε διαφορετικές φάσεις της καριέρας τους. Ο Rossi βρισκόταν στη δύση του λόγω ηλικίας, ο Lorenzo παρέμενε παρών και ο Pedrosa ήταν, κατά τον Chico Lorenzo, ιδιαίτερα δυνατός.

Η συνέχεια έκανε το επιχείρημα ακόμη πιο έντονο. Μετά τους σοβαρούς τραυματισμούς στο χέρι που υπέστη στη Jerez το 2020, ο Márquez αποχώρησε από τη Honda και πήγε στη Ducati. Το 2024 επέστρεψε στις νίκες, τερματίζοντας μια ανομβρία 1.000 ημερών με δορυφορική μοτοσυκλέτα της Gresini. Την επόμενη σεζόν, με την εργοστασιακή Ducati, έβαλε τέλος και στην πενταετή αναμονή για έναν ακόμη παγκόσμιο τίτλο.

Ο Chico Lorenzo θεωρεί ακόμη πιο ασυνήθιστη την επιστροφή της φετινής σεζόν. Ο Márquez ανέτρεψε διαφορά 102 βαθμών και έφτασε να έχει προβάδισμα 60 βαθμών, ενώ είχε προηγηθεί νέα επέμβαση στον ώμο. Για τον Lorenzo, ο συνδυασμός της μεγάλης βαθμολογικής ανατροπής, της σωματικής επιβάρυνσης και της επιστροφής στη μάχη του τίτλου είναι κάτι ιστορικό, χωρίς αντίστοιχο προηγούμενο στη δική του εκτίμηση.

Οι 37 αγώνες μέχρι την πρώτη νίκη

Ο Chico Lorenzo εντοπίζει την ίδια νοοτροπία και στα πρώτα βήματα του Márquez. Ο Ισπανός χρειάστηκε 37 αγώνες για να πάρει την πρώτη του νίκη στα 125cc, παρότι είχε ήδη ξεχωρίσει στο ισπανικό πρωτάθλημα. Η σύγκριση με άλλους νεαρούς αναβάτες είναι χαρακτηριστική: ο Romano Fenati ανέβηκε στο βάθρο στον πρώτο του αγώνα και κέρδισε στον δεύτερο, ενώ ο Maverick Viñales πήρε την πρώτη νίκη του στον τέταρτο αγώνα. Ο Lorenzo σημειώνει ότι η καθυστέρηση του Márquez δεν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς εξαιρετικό ταλέντο, αλλά θεωρεί πως η εξέλιξή του μέσα από αυτές τις αποτυχίες ήταν καθοριστική.

Η μηχανή δεν ήταν, κατά τον Lorenzo, η μόνη εξήγηση για το ότι ο Márquez έμενε διαρκώς κοντά στη νίκη. Σε 37 αγώνες, κάποια στιγμή οι συνθήκες θα έπρεπε να τον ευνοήσουν. Ωστόσο, το γεγονός ότι συνέχιζε να μένει «στην πόρτα» της επιτυχίας τον ανάγκαζε να αναζητά κάθε φορά αυτό που του έλειπε. Όταν τελικά κέρδισε, πήρε 10 νίκες στην ίδια σεζόν. Είχε μάθει, είχε εξελιχθεί και δεν είχε συμβιβαστεί με την ιδέα ότι η πρώτη νίκη δεν ερχόταν.

Αυτό είναι και το βασικό συμπέρασμα του Chico Lorenzo: το ταλέντο είναι απαραίτητο, αλλά ο χαρακτήρας έχει μεγαλύτερη βαρύτητα. Ο Márquez άντεξε πέντε χρόνια τραυματισμών και πολλαπλών χειρουργείων, συνεχίζοντας να κυνηγά την επιστροφή στην κορυφή. Η πρώτη από τις τέσσερις εναπομείνασες ευκαιρίες του για να εξασφαλίσει τον φετινό τίτλο είναι το Sprint του MotoGP στο Portimão, στις 21 Νοεμβρίου.