Η εποχή των μεγάλων, υψηλής κυκλοφορίας περιοδικών μοτοσυκλέτας έχει δώσει τη θέση της σε ένα πολύ πιο κατακερματισμένο μοντέλο: online άρθρα, video, podcasts και συνδρομητικό περιεχόμενο. Το οικονομικό ερώτημα όμως παραμένει ίδιο — ποιος πληρώνει για δημοσιογραφία με χρόνο, έρευνα και ανθρώπινη φωνή; Ο Neil Graham, βραβευμένος με Gemini Award ντοκιμαντερίστας και πρώην αρχισυντάκτης του Cycle Canada, συζήτησε το θέμα ως καλεσμένος στο 18ο επεισόδιο του podcast Bore & Stoke.

Ο Graham θυμήθηκε μια παλαιότερη περίοδο κατά την οποία τα έντυπα αποτελούσαν το βασικό, ουσιαστικά αποκλειστικό, σημείο επαφής ανάμεσα στους κατασκευαστές και τους μοτοσυκλετιστές. Όπως ανέφερε, το Cycle World είχε 300.000 συνδρομητές, γεγονός που έδινε στα περιοδικά πρόσβαση σε ένα συγκεντρωμένο κοινό και επέτρεπε ιδιαίτερα υψηλές χρεώσεις στις διαφημιστικές σελίδες. Η μεταφορά της κατανάλωσης περιεχομένου στο διαδίκτυο και η υποχώρηση της έντυπης διαφήμισης περιόρισαν στη συνέχεια τους συντακτικούς προϋπολογισμούς.

Το μοντέλο των retailers

Μέσα σε αυτή την αλλαγή, εταιρείες που ξεκίνησαν ως retailers εξοπλισμού έγιναν επενδυτές και στην παραγωγή περιεχομένου. Ο Graham έφερε ως παραδείγματα τη FortNine στον Καναδά και την Common Tread της RevZilla στις ΗΠΑ, σημειώνοντας ότι τέτοιες επιχειρήσεις χρηματοδοτούν εκδοτική δουλειά και video ως τρόπο να χτίσουν ισχυρότερη σχέση με το κοινό. Κατά την άποψή του, η μικρότερη εξάρτηση από τα παραδοσιακά διαφημιστικά έσοδα των κατασκευαστών μπορεί να αφήνει περισσότερο χώρο για επιλογές θεμάτων και για πιο φιλόδοξη παραγωγή.

Το μέσο αλλάζει, όχι όμως η ανάγκη για ιστορίες που έχουν ανθρώπινο βάρος. Η εμπειρία του να τρομάξει κάποιος πάνω σε μια Panigale V4 ή να ταξιδέψει με φίλους μεταφέρει κάτι που δεν αναπαράγεται εύκολα από έναν αλγόριθμο ή ένα δελτίο Τύπου. Για τη δημοσιογραφία μοτοσυκλέτας, η πρόκληση είναι διπλή: να βρει βιώσιμη χρηματοδότηση και ταυτόχρονα να διατηρήσει την προσωπική αφήγηση που δίνει νόημα στην κουλτούρα των δύο τροχών.