Ο Clemente Russo θέλει νίκη στο ρινγκ για ένα Gilera Runner 180
Ο δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής επιστρέφει στα 44 και συνδέει την αγωνιστική του ζωή με τον Scarabeo, την κίτρινη Buell και ένα scooter που δεν κατάφερε ποτέ να αγοράσει.
Ο Clemente Russo επιστρέφει στα 44 του στην επαγγελματική πυγμαχία, όμως η μεγάλη του υπόσχεση για την επόμενη νίκη δεν αφορά μόνο το ρινγκ. Αν επικρατήσει στον προγραμματισμένο αγώνα της 21ης Νοεμβρίου με τον Ιταλό πρωταθλητή ημιβαρέων Momo Elmaghraby, στο Allianz Cloud του Μιλάνου, και αποφασίσει να συνεχίσει την καριέρα του, λέει ότι θα αγοράσει επιτέλους ένα Gilera Runner 180. Το συγκεκριμένο scooter παραμένει για εκείνον ένα απωθημένο που συνδέεται με την ταχύτητα, την ανεξαρτησία και τις ανταμοιβές που έδινε στον εαυτό του μετά από σημαντικές αθλητικές επιτυχίες.
Ο Russo έχει κερδίσει δύο παγκόσμιους τίτλους και δύο αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, αλλά η σχέση του με τα δίτροχα ξεκίνησε πολύ πριν γίνει πρωταθλητής. Ο πρώτος του Scarabeo αγοράστηκε με χρήματα από την πυγμαχία, ενώ η μεταγενέστερη κίτρινη Buell έγινε για λίγο μέρος της καθημερινότητάς του και, σύμφωνα με τον ίδιο, επηρέασε ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν την κίνηση μέσα στον αγώνα. Δεν παρουσιάζει τη μοτοσικλέτα ως μέσο επίδειξης. Τη βλέπει κυρίως ως διάλειμμα από την πίεση της προπόνησης και ως έναν τρόπο να καθαρίζει το μυαλό του.
Το πρώτο scooter ήρθε από ένα χάλκινο μετάλλιο
Το 1996, στα 14 του, ο Russo είχε ήδη πάρει ένα μάθημα που δεν ξέχασε. Οδηγούσε ένα παλιό scooter που ανήκε στον παππού φίλου του από την πυγμαχία. Τα φρένα του ήταν σχεδόν ανύπαρκτα και, σε μια διασταύρωση, δεν κατάφερε να ακινητοποιηθεί. Ένα αυτοκίνητο τον χτύπησε, ευτυχώς με χαμηλή ταχύτητα, και τραυματίστηκε στο χέρι. Η ουλή παραμένει. Για έναν νεαρό πυγμάχο που είχε μόλις κερδίσει αγώνα, η εικόνα των ραμμάτων λειτούργησε ως προειδοποίηση: ένα απρόσεκτο περιστατικό στον δρόμο μπορούσε να επηρεάσει ολόκληρη την καριέρα του.
Την επόμενη χρονιά, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πυγμαχίας Under 17, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο και έλαβε έπαθλο 6,5 εκατομμυρίων ιταλικών λιρών. Επειδή ήταν ανήλικος, πήγε μαζί με τον πατέρα του σε αντιπροσωπεία και αγόρασε έναν μπλε Aprilia Scarabeo. Η τιμή του ήταν 3,5 εκατομμύρια ιταλικές λίρες, οπότε έμεινε ένα ποσό για τις πρώτες του βελτιώσεις. Ο Russo θυμάται ράουλα, ελατήρια συμπλέκτη, εξαρτήματα Malossi και επιπλέον φώτα. Δεν ήταν απλώς η αγορά ενός οχήματος· ήταν η πρώτη χειροπιαστή ανταμοιβή που του έδωσε η πυγμαχία.
Αργότερα πέρασε σε Vespa 125, αφού απέκτησε την απαραίτητη άδεια οδήγησης. Η Vespa ήταν γρηγορότερη, όμως η χειροκίνητη αλλαγή σχέσεων δεν τον κέρδισε. Παράλληλα, η πυγμαχία απαιτούσε όλο και μεγαλύτερη αφοσίωση. Οι προπονήσεις, τα ταξίδια και οι συνεχείς προετοιμασίες με την εθνική ομάδα άφηναν ελάχιστο χρόνο για βόλτες, ενώ η ασφάλιση έκανε ακόμη πιο ακριβή τη διατήρηση ενός scooter που παρέμενε παρκαρισμένο. Έτσι αποφάσισε να αφήσει προσωρινά τις δύο ρόδες.
Η Buell που έγινε μέρος της πυγμαχικής του σκέψης
Ο Russo έμεινε χωρίς μοτοσικλέτα μέχρι τα 23 του. Εκείνη την εποχή οι naked μοτοσικλέτες ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς στους φίλους του, όμως ο ίδιος αναζητούσε κάτι λιγότερο συνηθισμένο. Το 2005, μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Μεσογειακούς Αγώνες της Almería, άρχισε να ψάχνει στο διαδίκτυο. Βρήκε μια μεταχειρισμένη κίτρινη Buell στην περιοχή της Latina, συμφώνησε με τον ιδιοκτήτη και την παρέλαβε την επόμενη ημέρα.
Η Buell έμεινε στην κατοχή του περίπου τρία χρόνια, αλλά η χρήση της ήταν περιορισμένη: ο Russo υπολογίζει ότι έκανε μαζί της περίπου 3.000 χιλιόμετρα. Μεταξύ αγώνων, ταξιδιών, προπονήσεων και προετοιμασίας για Ολυμπιακούς Αγώνες και παγκόσμια πρωταθλήματα, οι βόλτες του ήταν σύντομες. Έπαιρνε τη μοτοσικλέτα όταν επέστρεφε σπίτι, έκανε έναν γύρο και την ξανάβαζε στο γκαράζ. Περιγράφει τον εαυτό του ως ήρεμο μοτοσικλετιστή, περισσότερο ενδιαφερόμενο για μια διαδρομή στο βουνό, στην εξοχή ή προς τη θάλασσα παρά για μεγάλα ταξίδια.
Αυτό που τον κέρδιζε ήταν η αίσθηση του κινητήρα. Ο Russo προτιμά την άμεση απόκριση και τη δύναμη στην πρώτη, δεύτερη και ενδεχομένως τρίτη σχέση από την ακραία τελική ταχύτητα. Η επιτάχυνση της Buell απέκτησε γι’ αυτόν και έναν απρόσμενο αθλητικό ρόλο. Λέει ότι η αίσθηση όταν άνοιγε το γκάζι τον βοηθούσε να κατανοεί καλύτερα τις γρήγορες εξόδους και τα ξεσπάσματα κίνησης στο ρινγκ. Μετά την πώληση της Buell και την επιστροφή του σε μια ζωή χωρίς μοτοσικλέτα, άρχισε να νιώθει περισσότερο την απώλεια μικρών χρονικών περιθωρίων στις κινήσεις του. Έτσι επανήλθε η σκέψη να αγοράσει ξανά ένα δίτροχο.
Το μαύρο Runner που δεν άλλαξε ιδιοκτήτη
Η αναζήτηση δεν τον οδήγησε σε μια σύγχρονη μοτοσικλέτα αλλά σε ένα παλιό Gilera Runner 180. Ο Russo είχε εντυπωσιαστεί από την επιτάχυνση ακόμη και του μικρότερου Runner και ήθελε ένα δείγμα σε πραγματικά καλή κατάσταση. Εντόπισε ένα μαύρο scooter στην περιοχή Forlì-Cesena, ακριβότερο από άλλα μεταχειρισμένα αλλά φαινομενικά εξαιρετικά διατηρημένο.
Η αγορά σταμάτησε σε ένα ασυνήθιστο τηλεφώνημα. Ο ιδιοκτήτης τον ρώτησε αν γνώριζε βασικά πράγματα συντήρησης, όπως τον καθαρισμό του μπουζί, και θέλησε να μάθει πώς θα χρησιμοποιούσε το Runner. Όταν ο Russo απάντησε ότι σκόπευε απλώς να κάνει μερικές βόλτες, ο ιδιοκτήτης αρνήθηκε να του το πουλήσει. Ήταν τόσο δεμένος με το scooter ώστε δεν ήθελε να καταλήξει σε κάποιον που, κατά την κρίση του, δεν θα το μεταχειριζόταν όπως έπρεπε.
Η υπόσχεση για το Runner εντάσσεται σε μια ευρύτερη συνήθεια του Russo: μετά από σημαντικές επιτυχίες συχνά προσφέρει στον εαυτό του ένα προσωπικό δώρο. Έχει αναφέρει ότι στο παρελθόν αγόρασε και άλογα μετά από μετάλλια. Αυτή τη φορά το έπαθλο θα είναι ένα συγκεκριμένο scooter, εφόσον η επιστροφή του στην πυγμαχία συνεχιστεί μετά τον αγώνα του Μιλάνου.
Η πειθαρχία πάνω και κάτω από το ρινγκ
Παρότι μιλά με ενθουσιασμό για την επιτάχυνση, ο Russo δεν συνδέει τη μοτοσικλέτα με επιθετική οδήγηση. Δεν κάνει σούζες και δεν ενδιαφέρεται να κινηθεί με 300 km/h. Θέλει μια ήρεμη βόλτα, ώστε να αποφορτίζεται ψυχολογικά και να επιστρέφει στην προπόνηση με περισσότερη ενέργεια. Θεωρεί επίσης ότι ένα ατύχημα θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την καριέρα ενός αθλητή, άρα η αυτοσυγκράτηση δεν είναι προαιρετική.
Η ίδια λογική υπάρχει, όπως λέει, και στην πυγμαχία. Η οργή δεν βοηθά έναν αθλητή να σκέφτεται καθαρά· η προετοιμασία, η ηρεμία και η επίγνωση των ορίων είναι σημαντικότερες. Ο Russo έχει αντιμετωπίσει τον Deontay Wilder και υποστηρίζει ότι κάθε αντίπαλος, γνωστός ή λιγότερο γνωστός, αφήνει διαφορετικό μάθημα. Για την επιστροφή του στο επαγγελματικό ρινγκ εξηγεί ότι οι περισσότερες διαθέσιμες περίοδοι αγώνα επιτρέπουν διαφορετικό ρυθμό και περισσότερες ευκαιρίες προσαρμογής σε σχέση με την Ολυμπιακή πυγμαχία, όπου όλα κρίνονται σε εννέα λεπτά.
Στην οικογένεια, ο Russo προσπαθεί να μεταφέρει τις ίδιες αρχές. Έχει τρεις κόρες: η μεγαλύτερη ασχολείται με χορό υψηλού επιπέδου, μία από τις δίδυμες μικρότερες με την πυγμαχία και η άλλη με τη γυμναστική και την υποκριτική. Ο ίδιος μιλά για πειθαρχία, σωστή διατροφή, σεβασμό στους κανόνες, συνέπεια και ικανότητα αντιμετώπισης των δυσκολιών. Το Runner 180, επομένως, δεν είναι μόνο μια παλιά μηχανή που θέλει να αποκτήσει. Είναι η πιθανή ανταμοιβή μιας νέας προσπάθειας και η συνέχεια μιας σχέσης με τα δίτροχα που άρχισε με έναν μπλε Scarabeo και πέρασε από μια κίτρινη Buell.
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
5 φωτογραφίες
Η ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Πηγές
Κάτι χρειάζεται διόρθωση; Επικοινώνησε με τη σύνταξη




