Imola 1983: η νίκη του Roberts δεν έφτανε για τον τίτλο
Ο Kenny Roberts κέρδισε τον τελευταίο αγώνα, όμως ο Freddie Spencer κράτησε το πρωτάθλημα 500cc σε έναν τελικό που έγινε σημείο αναφοράς.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 1983, η Imola φιλοξένησε το GP Αγίου Μαρίνου, τον δωδέκατο και τελευταίο αγώνα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 500cc. Ο τίτλος είχε μείνει ανοιχτός μέχρι την τελική Κυριακή, με τον Freddie Spencer της Honda και τον Kenny Roberts της Yamaha να χωρίζονται από μόλις πέντε βαθμούς. Ο Spencer είχε έξι νίκες στη σεζόν, έναντι πέντε του Roberts, και έφτασε στον αγώνα με το Honda NS 500 απέναντι στη Yamaha OW70 του Αμερικανού αντιπάλου του.
Ο Roberts δεν χρειαζόταν απλώς μια καλή εμφάνιση. Για να κατακτήσει τον τέταρτο τίτλο του, έπρεπε να κερδίσει και ο Spencer να τερματίσει τρίτος ή χαμηλότερα. Η βαθμολογία έκανε το σενάριο οριακό: 15 βαθμοί περίμεναν τον νικητή, 12 τον δεύτερο και 10 τον τρίτο. Ο Eddie Lawson, στη δεύτερη Yamaha, είχε ως αποστολή να βρεθεί μπροστά από τον Spencer, κάτι που θα έδινε στον Roberts την απαραίτητη αγωνιστική βοήθεια.
Ο Roberts είχε ήδη αποφασίσει να αποχωρήσει από τα Grand Prix και είχε φέρει μαζί του στην Imola τους γιους του, Kenny Jr και Kurtis. Ο αγώνας ήταν ο τελευταίος του στην Ευρώπη, γεγονός που έδινε επιπλέον βάρος σε ένα φινάλε ήδη φορτισμένο από τη μάχη του τίτλου.
Ο Roberts μπροστά, ο Spencer υπό πίεση
Η pole position πήγε στον Roberts, αλλά η εκκίνηση εκείνης της εποχής γινόταν με σπρώξιμο. Οι δύο Honda αντέδρασαν καλύτερα και πέρασαν μπροστά, ενώ ο Marco Lucchinelli έφυγε επίσης δυνατά. Ο Roberts χρειάστηκε μέχρι τον τέταρτο γύρο για να προσπεράσει τον Lucchinelli. Στον όγδοο γύρο επιτέθηκε στον Spencer στο φρενάρισμα της Tosa και πήρε προσωρινά τον έλεγχο της μάχης, μπροστά σε περίπου 80.000 θεατές.
Η μονομαχία δεν κρίθηκε με μία προσπέραση. Οι Spencer και Roberts αντάλλαξαν θέσεις ακόμη τέσσερις φορές στους επόμενους εννέα γύρους. Ο Roberts έκοβε ρυθμό σε επιλεγμένα σημεία της διαδρομής, μεταξύ άλλων στην Tosa, στις σικέιν και στην προσέγγιση των Acque Minerali, προσπαθώντας να δώσει χρόνο στον Lawson να πλησιάσει. Ο Spencer απαντούσε με επιθέσεις όταν έβλεπε άνοιγμα, ώστε να διατηρήσει τον έλεγχο της δεύτερης θέσης και να μην αφήσει τη Yamaha να διαμορφώσει τον αγώνα.
Ο Lawson, όμως, δεν μπόρεσε να μπει στη διεκδίκηση. Η κακή εκκίνηση τον άφησε πίσω από τον Lucchinelli, και παρότι στη συνέχεια ανέβασε ρυθμό, παρέμεινε μακριά από τον Spencer. Ο Roberts πήρε τελικά τη νίκη με διαφορά 1,23 δευτερολέπτων από τον αντίπαλό του. Ο Spencer τερμάτισε δεύτερος και ο Lawson τρίτος, πάνω από επτά δευτερόλεπτα πίσω. Τέταρτος ήταν ο Lucchinelli, με καθυστέρηση μεγαλύτερη των 19 δευτερολέπτων από τον νικητή, ενώ πίσω του ολοκλήρωσε ο Randy Mamola.
Τρεις βαθμοί που δεν άλλαξαν την ιστορία
Η νίκη επέτρεψε στον Roberts να μειώσει τη διαφορά μόνο κατά τρεις βαθμούς. Ο Spencer, με τη δεύτερη θέση, κράτησε το πρωτάθλημα και ολοκλήρωσε τη σεζόν δύο βαθμούς μπροστά από τον Roberts. Σε ηλικία 21 ετών και 258 ημερών έγινε ο νεότερος πρωταθλητής της κατηγορίας 500cc.
Η ημέρα απέκτησε και μια εικόνα που συμπύκνωσε την αλλαγή εποχής. Ο φωτογράφος Franco Villani οργάνωσε κοντά στο βάθρο μια σκηνοθετημένη φωτογράφιση των δύο πρωταγωνιστών, με χρυσό θρόνο και κόκκινο βελούδο. Ο νεαρός πρωταθλητής και ο απερχόμενος πρωταγωνιστής των 500cc βρέθηκαν έτσι στο ίδιο κάδρο, λίγο μετά από έναν αγώνα που έκρινε τον τίτλο και σφράγισε την ευρωπαϊκή αυλαία του Roberts.
Όταν οι τίτλοι κρίνονται στον τελευταίο βαθμό
Το φινάλε της Imola εντάσσεται σε μια μακρά παράδοση οριακών πρωταθλημάτων στην κορυφαία κατηγορία. Το 1967, οι Giacomo Agostini και Mike Hailwood ολοκλήρωσαν τη σεζόν με 46 βαθμούς ο καθένας και ο τίτλος κρίθηκε από τον αριθμό των δεύτερων θέσεων. Διαφορά ενός βαθμού έκρινε επίσης τα πρωταθλήματα του 1949, του 1950 και του 1991.
Σε άλλες περιπτώσεις, το περιθώριο ήταν λίγο μεγαλύτερο αλλά παρέμενε ελάχιστο: ο Wayne Rainey επικράτησε του Mick Doohan με τέσσερις βαθμούς το 1992, ενώ ο Marc Márquez κέρδισε τον Jorge Lorenzo με την ίδια διαφορά το 2013. Το 2006 ο Nicky Hayden πήρε τον τίτλο από τον Valentino Rossi με πέντε βαθμούς, όσους χρειάστηκε και ο Jorge Lorenzo για να επικρατήσει το 2015. Η Imola του 1983, ωστόσο, παραμένει ξεχωριστή επειδή συνδύασε τη νίκη του διεκδικητή με την απώλεια του τίτλου, έναν τελικό διαφοράς δύο βαθμών και την αποχώρηση ενός πρωταθλητή της εποχής.
Η ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Πηγές
Κάτι χρειάζεται διόρθωση; Επικοινώνησε με τη σύνταξη