Το Yamaha RW700 σχεδιάστηκε για να κινηθεί σε μια δύσκολη ενδιάμεση ζώνη: προσφέρει την άνεση, την αεροδυναμική προστασία και την πρακτικότητα ενός scooter, αλλά θέλει να κρατήσει την παρουσία και τη στιβαρότητα μιας μοτοσυκλέτας. Είναι μια crossover λογική που έχει ήδη βρει επιτυχημένη έκφραση στο Honda X-ADV, όμως το RW700 ακολουθεί πολύ πιο ασυνήθιστη αισθητική κατεύθυνση και έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.

Ο Francesco Salvia, αρχιτέκτονας και industrial designer, εξετάζει πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει αυτή η φόρμα με πιο οικείο σχεδιαστικό λεξιλόγιο. Η πρότασή του ονομάζεται RW750 EVO και είναι ένα ψηφιακό concept, όχι επίσημο σχέδιο της Yamaha ούτε προαναγγελία έκδοσης παραγωγής. Πρόκειται για ελεύθερη στιλιστική επανερμηνεία του RW700 που παρουσιάστηκε στην EICMA, με στόχο να συνδεθεί πιο καθαρά με τις crossover οικογένειες της Yamaha.

Λεπτότερο εμπρός μέρος, πιο γνώριμη εικόνα

Η βασική αρχιτεκτονική, το πλαίσιο και η γενική διάταξη του RW700 παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ίδια. Η αλλαγή επικεντρώνεται κυρίως μπροστά: το concept αποκτά πιο λεπτό και αιχμηρό προβολέα LED, ενώ το φέρινγκ γίνεται στενότερο και αποκτά πιο ρέουσα γραμμή. Οι αναφορές στις οικογένειες Tracer και Ténéré δίνουν στο σύνολο μια πιο αναγνωρίσιμη ταυτότητα Yamaha και κάνουν τη σιλουέτα να δείχνει πιο ελαφριά και δυναμική.

Το RW750 EVO χρησιμοποιεί συμβολικά την ένδειξη των 750 cc, μόνο στο πλαίσιο αυτής της σχεδιαστικής άσκησης. Οι ακτινωτές ζάντες του αρχικού μοντέλου δίνουν τη θέση τους σε ζάντες αλουμινίου με πιο ασφάλτινο χαρακτήρα. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται τα φρένα Brembo, η πιο σπορ εξάτμιση και τα συντονισμένα χρωματικά φινιρίσματα, τα οποία ακολουθούν τους νέους όγκους του αμαξώματος.

Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει τη βασική ιδέα του RW700, αλλά μετατοπίζει την οπτική της ισορροπία. Το εμπρός τμήμα δείχνει λιγότερο βαρύ, η συνολική εικόνα γίνεται πιο δυναμική και η σύνδεση με τα crossover της Yamaha είναι σαφέστερη. Παρά τις αλλαγές, το RW750 EVO παραμένει μια ψηφιακή σχεδιαστική πρόταση και όχι μοντέλο που έχει ανακοινωθεί για παραγωγή. Η αξία της βρίσκεται στο ότι δείχνει πώς στοχευμένες επεμβάσεις μπορούν να κάνουν μια διχαστική φόρμα πιο προσιτή, χωρίς να αφαιρέσουν τον ασυνήθιστο χαρακτήρα της.