Τα συνεχόμενα αγωνιστικά τριήμερα δεν είναι καινούργια στο MotoGP, όμως η συχνότητά τους και η θέση τους στο πρόγραμμα έχουν κάνει πιο έντονη τη συζήτηση για την καταπόνηση των αναβατών. Η βασική διαφωνία δεν αφορά το αν η υγεία έχει προτεραιότητα, αλλά το αν πρέπει να αλλάξει το ημερολόγιο ή να αυστηροποιηθεί η ιατρική κρίση για τη συμμετοχή.

Στο αρχικό ημερολόγιο του 2026 δεν υπήρχε κανένα μπλοκ τριών διαδοχικών αγώνων. Η αναβολή του Grand Prix του Κατάρ, ωστόσο, το έφερε διαδοχικά με τη Μαλαισία, ενώ η Μαλαισία ακολουθούσε ήδη την Αυστραλία. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή περίοδος έχει πολλά ζευγάρια αγώνων: Γαλλία-Καταλονία, Ιταλία-Ουγγαρία, Τσεχία-Ολλανδία, Άγιος Μαρίνος-Αυστρία και Πορτογαλία-Βαλένθια. Διαδοχικοί αγώνες υπάρχουν επίσης στη Νότια Αμερική και την Ασία.

Η επιβάρυνση της αποκατάστασης

Ο Fabio Di Giannantonio περιγράφει μια σεζόν στην οποία γίνεται ολοένα δυσκολότερο να διατηρηθεί η απαιτούμενη φυσική κατάσταση. Κατά την άποψή του, η πίεση των συνεχόμενων αγώνων μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να γίνει επικίνδυνη. Το παράδειγμα του Jorge Martin δείχνει πώς ένας τραυματισμός στην αρχή μιας τέτοιας ακολουθίας μπορεί να επηρεάσει άμεσα τον επόμενο αγώνα: ο Martin τραυματίστηκε στην Αυστραλία και οδήγησε με μειωμένο πρόγραμμα την Παρασκευή στη Μαλαισία.

Ο Raul Fernandez κινείται σε πιο σύνθετη θέση. Θεωρεί ότι τα back-to-back είναι απαραίτητα για να χωρέσουν οι πολλοί αγώνες σε μια μακρά σεζόν, αλλά ταυτόχρονα εξηγεί πόσο περιορίζουν την αποκατάσταση. Ο Fernandez αποσύρθηκε από το Grand Prix της Μαλαισίας με σπασμένο δάκτυλο που υπέστη στην Ινδονησία. Για τον ίδιο, το πρόγραμμα πρέπει να αφήνει και πραγματικό χρόνο εκτός αγωνιστικής δράσης, αφού οι αναβάτες χρειάζονται ανάσες μέσα στη σεζόν.

Αναπόφευκτα back-to-back ή αυστηρότερο «unfit»;

Ο Johann Zarco βλέπει το ζήτημα κυρίως ως μαθηματικό περιορισμό. Με 22 αγώνες από τον Μάρτιο έως τον Νοέμβριο, θεωρεί αδύνατο να αποφευχθούν όλα τα συνεχόμενα τριήμερα χωρίς η σεζόν να επεκταθεί από την 1η Ιανουαρίου έως την 31η Δεκεμβρίου. Ο Francesco Bagnaia διαφωνεί ότι τα ίδια τα back-to-back είναι ο πυρήνας του προβλήματος. Ζητά από τους γιατρούς να θέτουν καθαρά όρια: αν η αποκατάσταση χρειάζεται δύο μήνες, ο αναβάτης πρέπει να περιμένει δύο μήνες.

Έτσι, ο Di Giannantonio και ο Fernandez εστιάζουν στην πίεση που δημιουργεί η διάταξη του ημερολογίου, ενώ ο Zarco θεωρεί τα συνεχόμενα Grand Prix πρακτικά αναπόφευκτα. Ο Bagnaia μεταφέρει το βάρος στην ιατρική απόφαση και στη σαφή αναγνώριση του «unfit», ώστε η επιθυμία επιστροφής να μην υπερισχύει της πραγματικής ετοιμότητας του αναβάτη.