Ο Casey Stoner κατέκτησε το 2011 το δεύτερο πρωτάθλημα MotoGP της καριέρας του, τέσσερα χρόνια μετά τον πρώτο τίτλο του με τη Ducati. Για τον ίδιο, όμως, εκείνη η επιτυχία είχε βάρος που ξεπερνούσε τον αριθμό των τίτλων. Ήταν η ευκαιρία να απαντήσει στην άποψη ότι η προηγούμενη κατάκτησή του οφειλόταν κυρίως στη μοτοσυκλέτα και όχι στις δικές του ικανότητες.

Ο Stoner θυμάται ότι η Ducati είχε σημαντικά αγωνιστικά πλεονεκτήματα στην αρχή της εποχής των 800 κ.εκ.: ο κινητήρας της θεωρούνταν ο ισχυρότερος, ενώ τα Bridgestone της θεωρούνταν ανώτερα από τα Michelin των αντιπάλων. Όπως εξήγησε, αυτή η συζήτηση άφηνε στο περιθώριο το προσωπικό του ταλέντο. Η μετακίνησή του στη Honda και η κατάκτηση του τίτλου στην πρώτη του χρονιά με τον κατασκευαστή απέκτησαν έτσι ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο.

Η επιτυχία δεν παρουσιάζεται από τον Stoner ως ατομικό κατόρθωμα. Τόνισε ότι ο αναβάτης δεν κερδίζει μόνος του: στη νίκη και στην ήττα κουβαλά μαζί του ολόκληρη την ομάδα. Παρ’ όλα αυτά, η κατάκτηση με τη Honda αποτέλεσε για εκείνον μεγάλη πηγή υπερηφάνειας, καθώς ήρθε με έναν κατασκευαστή που, όπως είπε, δεν είχε γνωρίσει επιτυχία για μεγάλο διάστημα πριν από την άφιξή του.

Μια ημέρα γεμάτη ανατροπές

Οι συνθήκες της κατάκτησης έκαναν τον τίτλο ακόμη πιο ξεχωριστό. Ο αγώνας διεξαγόταν στην πατρίδα του Stoner και ανήμερα των γενεθλίων του. Παράλληλα, ο Jorge Lorenzo έπεσε στο πρωινό Warm Up και τραυματίστηκε στο πάνω μέρος του αριστερού παράμεσου δαχτύλου του, με αποτέλεσμα να μην πάρει μέρος στον αγώνα.

Η απουσία του Lorenzo άλλαξε αμέσως την προσέγγιση του Stoner. Από την αρχική πρόθεση να κυνηγήσει τη νίκη, πέρασε στην πιο προσεκτική επιλογή να τερματίσει μέσα στην πρώτη τετράδα και να εξασφαλίσει το πρωτάθλημα. Ο ίδιος περιέγραψε τον αγώνα ως ιδιαίτερα περίπλοκο: στο στεγνό ένιωθε ότι είχε τον ρυθμό για να κερδίσει, όμως αργότερα ήρθε η βροχή και αρκετοί αναβάτες έπεσαν.

Έτσι, ο Stoner χρειάστηκε να αποφασίζει διαρκώς πόσο θα πιέσει. Η ανάγκη να προστατεύσει τον τίτλο συγκρουόταν με την επιθυμία να κερδίσει μπροστά στο κοινό του. Ο αγώνας ήταν, σύμφωνα με την αποτίμησή του, μια δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στο ρίσκο και στην ασφάλεια. Ήταν επίσης ο πέμπτος συνεχόμενος αγώνας στην πίστα εκείνη που κέρδιζε, γεγονός που πρόσθεσε ακόμη ένα στοιχείο σε μια ήδη ασυνήθιστη ημέρα.